Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

Σεμιναριακός Κύκλος.

Ταξιδεύοντας σ' αυτό που Είσαι 

Κύκλος Διαδικτυακών Σεμιναρίων Αυτογνωσίας

Τα σεμινάρια θα είναι επαναλαμβανόμενα με καινούργιο περιεχόμενο κάθε φορά. Στόχος, η μελέτη ψυχο-οντολογικών προβλημάτων, μέσα απο την οποία να καλυφθεί ένα ευρύ φάσμα θεματολογίας και να παρουσιασθούν καινούργιες οπτικές με τις οποίες μπορούμε να δούμε τη σχέση μας με αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα, ψευδαίσθηση και ασυνείδητο. Και πως αυτό καθορίζει την εμπειρία μέσα από την αλληλεπίδραση μεταξύ του Εαυτού, του Εγώ και του Άλλου, στις Διαπροσωπικές Σχέσεις, στον Έρωτα, την Επιτυχία, την Ευτυχία και τη Χαρά, αλλά και στον Φόβο και την Αποτυχία και την Απογοήτευση. 

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το σεμινάριο από το σπίτι σας, όπου κι αν βρίσκεστε
εντός και εκτός Ελλάδας και Κύπρου. Μπορείτε να συμμετέχετε διαδραστικά με υποβολή ερωτήσεων, πριν, ή κατα τη διάρκεια του σεμιναρίου. Η διαδικτυακή σύνδεση θα είναι επίσης δυνατή για προεπιλεγμένες ερωτήσεις με τους παρευρισκομένους οι οποίοι θα μπορούν να εκφράσουν την ερώτηση τους στους ομιλητές και κάθε φορά θα ακολουθεί συζήτηση.

Παρουσιαστές:
Δρ. Απόστολος Αποστόλου, Διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Δρ. Αθηνά Γεωργίου, Κλινικός Ψυχολόγος

Εισαγωγικό Σεμινάριο
Πρώτη Ενότητα: Ο Εαυτός
Αποκύημα της πραγματικότητας, ή δημιουργός;
Δέσμιος μιας υπαρκτής πραγματικότητας ή σμιλευτής της;
Ασυνείδητο
Σκιώδεις σχέσεις
Έρωτας
Ευτυχία
Φόβος
Πόνος
Απογοήτευση
Αποτυχία

ΧΩΡΊΣ ΚΌΣΤΟΣ ΔΩΡΕΆΝ. ΌΠΩΣ ΌΛΟΙ ΟΙ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑΚΟΊ ΚΎΚΛΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΉΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΉΣ.
Δηλώσεις συμμετοχής, theadventureofbeing@gmail.com

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Ανθρωπομορφισμός ή Ζωομορφισμός;



Όταν άρχισε ο άνθρωπος να μπαίνει  στον κόσμο με ένα αίσθημα ασφάλειας, τότε άρχισε παράλληλα και να τον νοηματοδοτεί καθ' ομοίωση του εαυτού του. Έβλεπε  με άλλα λόγια διαθέσεις και δυνάμεις ανθρώπινες , τόσο για τα έμψυχα όσο και για τα άψυχα, αναγνώριζε ψυχή σ' όλα τα   αντικείμενα, αλλά  και  στα  γεγονότα. Απέδιδε ουσίες και μετάγγιζε τον εαυτό του επάνω τους. Με άλλα λόγια ο άνθρωπος πνευματοποιούσε, γιατί έτσι έβρισκε κατ' αυτόν, έναν κάποιο τρόπο να εγκαθιστά ένα νόημα.

Όλα αισθάνονται και ενεργούν όπως αυτός. Η ζωντάνια, η διεκδίκηση, η επικοινωνία γίνονται   στα μάτια του ανθρώπου μια συνομολογημένη σχέση που εγκαθιδρύεται μέσα από την δική του πρωτοβουλία. Οι θρύλοι, οι παραδόσεις, οι λαϊκές ιστορίες, αποτελούν τον κόσμο των προσωποποιημένων ενεργειών του ανθρώπου. Αυτό για κάποιους καλείται ανιμισμός, για κάποιους άλλους, ανθρωπομορφισμός.

Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος από τον 6ο αιώνα ειρωνευόταν και ασκούσε έντονη κριτική στον ανθρωπομορφισμό. Και όμως ο ανθρωπομορφισμός έχει διεισδύσει παντού. Ο Νίτσε έλεγε ότι η αλήθεια είναι ένας ευκίνητος στρατός από μεταφορές, μετωνυμίες, και από  ανθρωπομορφισμούς. Ο ανθρωπομορφισμός καλύπτει ένα ευρύ φάσμα της ιστορίας μας. Είναι πανταχού παρών. Υπάρχει άλλοτε κρυφός, κάποιες άλλες φορές φανερός και εξευγενισμένος και άλλοτε πάλι χονδροειδής και ισοπεδωτικός.

Στο σύνολό τους οι πνευματικές επιχειρήσεις μας είναι μπολιασμένες από τον ανθρωπομορφισμό. Οι θρησκείες κινούνται κατά βάση με νοητικές μορφές και εννοιολογικά συγκροτήματα του ανθρωπομορφισμού (Βίοι Αγίων, αγιάσματα, θαύματα, κλπ). Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στον Χριστιανισμό αλλά σ' όλες τις ιστορικές  θρησκείες,  δίνοντας άλλοτε περισσότερα και άλλοτε λιγότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Ακόμη και ο Βουδισμός, ή η φιλοσοφία του Ζεν, διαθέτουν απεικάσματα ανθρωπομορφισμού, υπό τη μορφή ότι κατασκευάζουν φαινόμενα. Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχανάλυση και την επιστήμη. Έχουμε δηλαδή  παγίδες του ανθρωπομορφισμού ακόμη και σε υψηλές πνευματικές περιοχές.

Δηλαδή, ο ανθρωπομορφισμός διατυπώνεται ακόμη και εκεί που παρεμβαίνει μια μηχανή, ή ένα όργανο διερεύνησης. (π,χ ένα τηλεσκόπιο ή ένα μικροσκόπιο κλπ).  Και αυτό γιατί διαβάζουμε μηνύματα ή πληροφορίες, που μας έρχονται σε μια συνθηματική γλώσσα που πάλι παρεμβάλλεται ο άνθρωπος για να ερμηνεύσει. Έτσι από το ασυνείδητο, έως το Hua -t' ou στο Ζεν,  ή την πληροφορία από το τηλεσκόπιο,  όλα αυτά, ένας περιορισμένος εγκέφαλος θα τα     ε ρ μ η ν ε ύ σ ε ι. Πως μπορούμε λοιπόν να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που μαθαίνουμε δεν κουβαλάει μαζί του και και την ανθρώπινη σφραγίδα ή την ανθρωπομορφική  επιτέλεση; Ή πως μπορούμε  να εγγυηθούμε ότι οι ποιότητες των εντυπώσεων μας δεν σκεπάζονται από ανθρωπομορφικά επιχρίσματα;

Στην φιλοσοφία μιλάμε πάντα για το ποιος "κατασκευάζει" το φαινόμενο. Και ο ανθρωπομορφισμός δεν είναι μόνο όταν μεταμορφώνεις με ανθρώπινη υπόσταση (όταν  πνευματοποιείς δηλαδή ) τα άψυχα ή όταν  δίνεις μια περαιτέρω δυνατότητα, σε έμψυχα ή πάλι όταν  ερμηνεύεις τα έμψυχα  ανάλογα με την ανθρώπινη συμπεριφορά αλλά και  όταν τα  "ανθρωπίζουμε". Που σημαίνει ότι αντί  να μεγαλώνουμε εμείς στην κλίμακά τους, τα μικραίνουμε για να μπουν εκείνα στην  δική μας. (ή και το αντίθετο).

Υπάρχει όμως σήμερα ο ανθρωπομορφισμός; Ή μήπως περάσαμε σε έναν ζωομορφισμό. Ο ζωομορφισμός έχει γίνει ο μετανεωτερικός κοινωνικός μεταβατισμός. Δεν έχει παρά να προσέξει κανείς τους  ζωομορφικούς  ήρωες των παιδικών κόμικς ( στη δεκαετία  του 90) του Ταμαγκότσι  με καταγωγή ίσως από τη Βερολινέζικη αβανγάρντ, ή ακόμη τα σπότ της Orangina.

Ο Δ. Δημητριάδης αναφερόμενος στη μεταμόρφωση των ανθρώπων σε ζώα στα έργα του Κάφκα, γράφει ότι "το ζώο είναι πάντα έρμαιο παθητικότητας και αβουλίας και πάντα καταλήγει στην ήττα, στην αποτυχία στη καταστροφή...στον Κάφκα ο άνθρωπος είναι χωρίς εξαίρεση ένα εκ των προτέρων καταδικασμένο ζώο."

Όμως ο ζωομορφισμός  δεν παραπέμπει μόνο στην παθητικότητα και αβουλία, αλλά και σε μια απελευθέρωση των ενστίκτων που όμως στην κυκλοφορία τους παροχεύονται, ή αν θέλετε χειραγωγούνται. Ο Brown έγραφε ότι σε  τρεις μεγάλους περιόδους  προορίζεται να διανύσει το γένος μας: την αρχαϊκή όπου τα ένστικτα εκδηλώνονται και ικανοποιούνται ελεύθερα, την καθεαυτό ιστορική που χαρακτηρίζεται από μια ολοένα και πιο ισχυρή αλλοτρίωση παράλληλα με καταπίεση (εδώ εστιάζεται και ο ανθρωπομορφισμός) και εκείνη των σκοτεινών δυνάμεων της  καρβουνόψυχης και κατευθυνόμενης ορμής. ( γιατί να μην είναι ο ζωομορφισμός;) για να τερματιστεί η δημιουργία μιας νέας φάσης της ελεύθερης και λυτρωμένης συνείδησης.

Απόστολος Αποστόλου.
              

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Ακόμη και αν δεν υπήρχε έπρεπε να βρεθεί.


Ακόμη και αν δεν υπήρχε το ασυνείδητο θα έπρεπε να βρεθεί. Ο σολιψισμός (δηλαδή η θέση ότι ο κόσμος είναι η  παράσταση μου)  όταν αναφερόταν στο  οργανικό  στοιχείο του   ε γ ώ ,  βεβαίωνε και το μη - εγώ. Ανόργανα στοιχεία και συνθέσεις οργανικές, φαινόμενα φυσικά  και ψυχικά ολοκλήρωναν σύμφωνα με τον σολιψισμό τη σφαίρα του      α ν ώ ν υ μ ο υ  μη- ε γ ώ. Προς όλα αυτά αντιτίθεται το π ρ ο σ ω π ι κ ό   ε γ ώ , ως υποκείμενο αισθανόμενο, αντιλαμβανόμενο σκεπτόμενο. Έτσι ο χρόνος για να βρεθεί το ασυνείδητο ήταν πολύ ώριμος.

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Τα πάθη η Κάθαρση και η Ομοιοπαθητική. Απόψεις του J. Croissant.




Είναι γεγονός ότι οι Στωϊκοί οικοδόμησαν την απλοϊκή τους δοξασία επάνω στις αναλύσεις του Αριστοτέλη όταν εκείνος  μιλούσε για τις παραστάσεις ως "παθήματα της ψυχής". Όμως ο Αριστοτέλης ποτέ δεν εδίδαξε, όπως οι Στωϊκοί  την απάθεια, ως προϋπόθεση  και κανόνα της αρετής. Και δεν συμβούλευε την εξάλειψη αλλά τον μετριασμό των παθών, τη μεσότητα, όπου τα πάθη υποταγμένα στο μέτρο, κατά την αντίληψη του, λειτουργούν με ισορροπία στον ομαλό ψυχικό κόσμο.

Όμως ο  Σταγειρίτης φιλόσοφος μας εντάσσει σε μια καινούργια αντίληψη, όταν μιλώντας  περί της Καθάρσεως, αναφέρεται στο  περί "ελέου και φόβου" . Με άλλα λόγια σύμφωνα με τις εκτιμήσεις  του J. Croissant,  ο Αριστοτέλης προσεγγίζει  με ψυχοφυσιολογικό επίπεδο τη Κάθαρση. Φαίνεται (πάντα κατά τον J. Croissant) ότι ο Αριστοτέλης (ας μη ξεχνάμε ότι ήταν γιος γιατρού και ο ίδιος υπήρξε και πέραν των άλλων και φυσιολόγος) έχει παρατηρήσει από ψυχοφυσιολογική πλευρά τις μυστηριακές τελετές και τα ιερά όργια και έχει πειστεί ότι ο παροξυσμός με την συμβολή της όρχησης έχει ως κατάληξη το " κουφίζεσθαι μέθ΄ ηδονής ".  Η  έξαρση του πάθους, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ουσιαστικά γυμνάζει τη ψυχή, και παράλληλα δαμάζει τα πάθη εκτονώνοντας τα, με τρόπο ανακουφιστικό από την πίεση που αυτά ασκούν.

Έχουμε δηλαδή μια ομοιοπαθητική μέθοδο (η μέθοδος ήταν γνωστή στους αρχαίους γιατρούς "το όμοιον δια του ομοίου", εξάλλου ο μιθριδατισμός θα μπορούσε να συμπεριληφθεί εκεί) με το φόβο και τον έλεο που γιατρευόμαστε από τον φόβο και τον έλεο και τα "τοιαύτα" παθήματα.

Πρωτότυπη αλλά και αρκετά  πειστική η άποψη του J. Croissant. Επάνω σε αυτές τις απόψεις η Φιλοσοφική Συμβουλευτική προετοιμάζει σεμινάριο για τους όσους ενδιαφέρονται, ΔΩΡΕΑΝ  


Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Οι συγκινήσεις.





Στην αρχή ήταν το χάος.
Μετά γεννήθηκα εγώ, μονάχος, σ’ έναν κόσμο ραγισμένο
μ’ έναν κουρελιασμένο Θεό που γύριζε από πόρτα σε πόρτα
ζητιανεύοντας την ύπαρξή του.
Ύστερα γίναμε ξαφνικά δυο. Φιληθήκαμε
Κι άρχισε να σκοτώνει ο ένας τον άλλον.  Τ. Λειβαδίτης.

 Καί πάντα ἀπ' τό Θεό μας Μιά κλωστή μονάχα μᾶς χωρίζει Πού τύφλωση καί θάνατο Σημαίνει ἄν θά τήν κόψεις.
Γ.Ρίτσος.


Οι συγκινήσεις όσο πάνε και πιο ουδέτερες γίνονται. Κλείνονται στην συμφιλιωτική ελαφρότητα. Στην υγρασία του άγραφου.

 Ίσως γιατί χρόνια τώρα έχει πάψει να μας πληγώνει κάτι, ίσως πάλι γιατί  η σιωπή δεν λογαριάζεται ως εγκατάλειψη, η κραυγή δεν βγαίνει, η ανημποριά κρύβεται, τα μάτια  δεν διερευνούν, περιμένουν το ζάπινγκ του τελεκοντρόλ, για να γλιστρήσουν  επάνω στις επιφάνειες.

Οι συγκινήσεις απεργούν εδώ και χρόνια  στο φορτισμένο διάστημα μεταξύ δύο ανθρώπων. Και αυτό γιατί  καταλάβαμε ότι οι  συγκινήσεις δεν είναι υπόσχεση, αλλά  είναι βεβαιότητα. Και  ο πολιτισμός μας τις βεβαιότητες τις πέταξε στους δρόμους να τις μαζέψουν τα βραδινά  απορριμματοφόρα.Μας έμαθε σαν καλό αφεντικό , να λατρεύουμε την εφήμερη διεκπεραίωση, όπου η συγκίνηση δε βρίσκει θέση. 

Οι συγκινήσεις είναι για τους νοσταλγούς, που άθελα τους γίνονται ποιητές της χρονικότητας. 

Οι συγκινήσεις είναι για τους  ψυχοπλάνους, που μονομανιακά διανυκτερεύουν στη τοτεμική αύρα της αίσθησης, που εγείρει την εσωτερική όραση.

Οι συγκινήσεις δεν έχουν τελευταίες αναλαμπές σαν τον φώσφορο γιατί έχουν τρυπώσει στο συμβολικό σύστημα και μας πολιορκούν όταν και όποτε τις αφήνουμε να αναπνεύσουν.

Τι να σου πουν όμως στο καναπές του ψυχοτεχνικού; (ψυχαναλυτή, ψυχοθεραπευτή, υποστηριχτή, κλπ). Εκεί αν δεν τις αφήσεις να βάλουν την σιωπή τους να χορέψει, αν δεν τους δώσεις την ποιητική άλω, μέσα από τη λέξη (αυτό κάνει πάντα ο καλός υποστηριχτής)   που  θα τους προσφέρεις  τον εαρινό υπαινιγμό, τότε μη περιμένεις τις  φωταύγεια  τους, αλλά να περιμένεις τη λογική των απειράριθμων κλισέ, όπου νομιμοποιούν το έγκλημα (το τραύμα δηλαδή που ψάχνει ο ψυχοτεχνικός) και ζητούν την συγχώρεση. (Αυτή θα την δώσει ή δεν θα την δώσει ο ψυχοτεχνικός).


Μήπως ήρθε ο καιρός να φύγουμε από αυτή τη συμφωνία της εσωτερικής θυσίας, και  των ουδετεροποιημένων στιγμών;

Απόστολος Αποστόλου.        



       

Το νόημα.







Άσε με να μείνω
σε μια γωνιά της ευτυχίας σου. Γ. Ρίτσος.

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δένδρο για να ανασάνεις
ένας στίχος για να σκεφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις. Τ. Λειβαδίτης.


Πως ψάχνουν σήμερα την ανακουφιστική επιτυχία; Στη τεχνομελλοντολογική κυκλοφορία των σημασιών.  Έτσι και αλλιώς τα νοήματα εξορίζονται , αποϊεροποιούνται, μετατίθενται, στην αγέραστη φαντασία, όχι ως στοιχεία της, αλλά ως δορυφόροι της.

Οι σημασίες και μόνο αυτές  κυκλοφορούν στην ζωή, τα νοήματα περιθωριποιούνται  και όταν εισβάλουν κρυφά στη σκηνή της, τότε ενοχοποιούνται ως νευρώσεις.

Τελικά το νόημα συνδέεται με τη φύση της τραγωδίας. Εκεί διακονεί τη παρουσία του. Σε κάθε  άλλη περίπτωση το νόημα  γίνεται πια παθολογία του πραγματικού.

Τα ξόρκια του πόνου σ' αυτή τη κυκλοφορία του νοήματος είναι οι αδρανείς σημασίες που διεκπεραιώνουν κάποιες μετωνυμίες του κρυπτογραφήματος, κάποιες συμβολικές λειτουργικές αναλογίες. Βουδισμός, Ινδουισμός, Ανιμισμός, Πανθεϊσμός, κλπ, βάζουν τον άνθρωπο εντός εισαγωγικών, στους δορυφόρους του τίποτε και του όλου. Στο δρομολόγιο του αντεστραμμένου ειδώλου. (Κάποιοι άλλοι , αδόκιμα,  θα το έλεγαν αποστερητική κίνηση). Στην περιπαθή κίνηση του κρυμμένου και της φανερής ενέργειας. Όμως εδώ προκύπτει μια επιφάνεια αθέατη πολύ λιγότερη αθώα. Η γοητεία τους (του όλου και του τίποτα) στηρίζεται στην διάθλαση και στην αυτονομία του ειδώλου. Το παραδοξολόγημα τους,  γίνεται τόσο ο  παραγωγός όσο  και ο σκηνοθέτης τους.

Η αλληγορία της εκκρεμότητας ίσως θα πρέπει να βγει από τη ζαχαροπλαστική του κενού, και του άγνωστου, του μυστικού, και του άλλου. Για να είμαστε ανυποθύκευτοι ασκούμε διακρίσεις μεταξύ αιμορραγούντος νοήματος (δηλαδή κτητικού και ωφελιμιστικού εγωισμού, ανταγωνιστικής και  ατομοκεντρικής επιβίωσης ) και ονομασίας του νοήματος. Να ξαναδώσουμε όνομα σε κάτι προϋπάρχον, να το χάσουμε το όνομα και να το ξαναδώσουμε. Η αρχαία μαρτυρία μας λέει: " Ορφέως δέ όσ καί τά όνόματα αύτών πρώτος έξηύρεν..."

Αλλιώς το νόημα θα τελεί  στα αζήτητα, ή θα ετεροδικεί "θεωρίης ένεκεν" ...Ο ποιητής μας προϊδεάζει ότι μπορούμε να πούμε εν πλήρει συγχύσει " Τελικά είχα ένα όραμα: είδα την Ελένη μέσα σε εισαγωγικά"

Απόστολος Αποστόλου.

     

   

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Ερωτήματα.

Που να μαζεύεις / τα χίλια κομμάτια / του κάθε ανθρώπου. Γράφει ο Γ.Σεφέρης σ' ένα από τα χάϊκού του. Γιατί ο Σεφέρης έγραψε και χάϊκού.

Χίλια  κομμάτια γίνεται  ο άνθρωπος στη ζωή του.Τα συνθέτει και ξανασπάνε. Προσπαθεί και πάλι  με ένα πείσμα αδιάλυτο στο ιστορικό του πεπρωμένο, να καλύψει τα ξέφωτα  σημεία της σύνθεσης  που προήλθαν από τα  κομμάτια του, τα συνθέτει  εκ νέου, αλλά στην προσπάθεια του αυτή  για νέα αρμογή, γίνεται και  πάλι κομμάτια.

Όχι δεν είναι σισύφεια η προσπάθεια του ανθρώπου. Γιατί  ο θρυμματισμός του δεν προέρχεται από μια κακή τύχη αλλά από τη στιγμή όπου η συνείδηση αρχίζει να  αντικειμενίζει. Τι σημαίνει αυτό; Όταν η συνείδηση βάζει τις αποστάσεις ανάμεσα σ' εκείνη και τα άλλα (πρόσωπα, πράγματα, λέξεις, συμβάντα, ιδεολογίες, κλπ). Η συνείδηση είναι μια και ενιαία, δεν έχει  όμως  κέντρο και περίγραμμα και δεν εννοείται ως ενιαίο αντικείμενο καθώς είναι μη-αντικείμενο.

Η συνείδηση ως αόρατο όλον ζητάει ένα κέντρο για να οργανωθεί. Ο Λακάν μιλούσε για έναν πυρήνα (Kern) και ο νομπελίστας νευροφυσιολόγος Έκκλες για τον παράγοντα εαυτό (self).O O.Eλύτης  με την ποιητική του εικονογραφία,μας περιγράφει με σαφήνεια αυτό το κέντρο ως εξής: " Ποτέ δεν με εγκατέλειψε η αίσθηση ότι κάτι άλλο, σταθερό και ακατάλυτο κρύβεται πίσω από τη συνεχή ροή των φαινομένων" (Μνήμες, Όνειρα, Στοχασμοί σ.4).

Όμως μέσα στην αντικειμενίζουσα διαδικασία της η συνείδηση αντικειμενίζει και αυτό το κέντρο και αυτό ακόμη που μπορεί να την άρχει. Και εδώ έρχεται με ανατρεπτική διάθεση   και με   ερωτηματική  άλω ο Σαρτρ, να  μας πει: " Άμα βγάλουμε το αντικείμενο της συνείδησης από την συνείδηση του αντικειμένου μένει μια κενή τρύπα."

Αυτή η κενή τρύπα είναι η μεταχρονολογημένη επιταγή της ανθρώπινης παρουσίας. Το κενό που δεν κλείνει και περιπλανάται άγραφο και αταξινόμητο.Πως μπορείς να διαχειριστείς αυτό το κενό; Το ερώτημα στέκεται σαν εφιάλτης. Κάποιοι θα λέγανε αν  μπορείς να σχεδιάσεις την διαγώνιο του τετραγώνου σου, τότε πιθανά να  μπορείς να κλείσεις τη κενή τρύπα. Μπορείς όμως;

Η συνείδηση όμως ριγμένη σ' ένα κόσμο αντικειμενίκευσης, αντικειμενικεύεται και η ίδια προκειμένου να καλύψει το κενό της τρύπας που περιγράψαμε παραπάνω. Έτσι χώνεται και η ίδια  σ΄ ένα δίκτυο επιταχυνόμενης κυκλοφορίας στην αναζήτηση ενός δυνητικού αντικειμένου. Γίνεται συμβατή  ως προς τον χλιαρό αυτοσχεδιασμό των εμπορευμάτων, των ιδεών, των ιδεολογιών, της μόδας, των συνθημάτων, των καθηκόντων, των διεκπεραιώσεων, κλπ. Με άλλα λόγια μπαίνει σ' ένα ανοιχτό κύκλωμα που υπάρχει μέσα από τεχνικές αλληλοεπιδράσεις μιας κάποιας συναινετικής αδιαφορίας.

Ο '' Άλλος'', η αλλοτρίωση δεν έχουν κάποια σημασία πια. Αφού όλα είναι συνδεδεμένα με τις κλήσεις της παραπάνω κυκλοφορίας. Γίνονται  μια ασφαλή συνέχεια του αήττητου κυκλώματος. Του κυκλώματος που θέλει τα πάντα να συναιρούνται σε μια κοιναισθησία και στα ρίγη της συμφιλιωτικής ελαφρότητας.

Και το ερώτημα σαν Φιλοσοφική Συμβουλευτική που βάζουμε είναι ποια ψυχοθεραπεία και συμβουλευτική, ποια ψυχανάλυση και κοινωνική ανθρωπολογία, θα μπορέσει να διεγείρει την εσωτερική μας όραση; Μήπως όλες τους αποτελούν μια ρηματική κίνηση που άθελα της προσφέρει υπηρεσίες στα απειράριθμα κλισέ της κυκλοφορίας των δυνητικών αντικειμένων;

''σταματημένος νιώθεις αλλά τρέχει ο χρόνος σου". Μας λέει ο Ο. Ελύτης στα Δυτικά της Λύπης.

Απόστολος Αποστόλου.